Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα,Ματέι Βισνιέκ

Δημοσιεύματα

Κυμβελίνος: Ώριμο παραμύθι με ευτυχισμένο τέλος

Το παραμύθι δένει αρμονικά με τα στοιχεία της πραγματικότητας; Πώς είναι δυνατόν το ονειρικό να ταιριάζει απόλυτα με το ρεαλιστικό και η φαντασία να έχει μέσα της αδιαμφισβήτητες αλήθειες;  Όταν έχουμε απέναντί μας τον μεγάλο “μάστορα” της παγκόσμιας δραματουργίας, τότε όλα μπορεί να συμβούν…
 
Ο λόγος για τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ και το έργο του “Κυμβελίνος”, που ανεβαίνει από την Πειραματική Σκηνή της “Τέχνης”. Πρόκειται για ένα από τα λιγότερο γνωστά κείμενα του ελισαβετιανού δραματουργού, που στην Ελλάδα είναι ελάχιστα παιγμένο, μάλιστα η τελευταία του παρουσίαση έγινε αρκετές δεκαετίες πριν από το Εθνικό Θέατρο.

“Στο έργο υπάρχουν πολλές βασικές πλοκές, οι οποίες αρχίζουν σιγά-σιγά να μπλέκουν η μία μέσα στην άλλη. Αυτό, ενώ είναι πολύ γοητευτικό, είναι και πολύ περίπλοκο και χρειάζεται θάρρος στο τι αποφασίζεις να αφήσεις έξω από την αφήγηση.  Ίσως γιʼ αυτό το έργο δεν είναι πολυπαιγμένο”, επισημαίνει η σκηνοθέτης της παράστασης Κορίνα Βασιλειάδου, που έκανε και τη διασκευή.   

Μόνο τέσσερις ηθοποιοί
Η ίδια επικεντρώθηκε σε μια πλοκή, ενώ κατάφερε να συμπυκνώσει τους πενήντα χαρακτήρες σε τέσσερα πρόσωπα, πράγμα που αυξάνει περισσότερο το ενδιαφέρον για το τελικό αποτέλεσμα. “Το κείμενο ισορροπεί μεταξύ του φανταστικού και του πραγματικού. Το παραμύθι για μας έχει τεράστια δύναμη. Πράγματα που θεωρούνται αδύνατα γίνονται πολύ απλά. Με αυτή τη λογική χειριζόμαστε έτσι το θέμα του χώρου, ώστε να μπορεί η παράσταση να σε ʽταξιδεύειʼ παντού χωρίς σκηνογραφικά στοιχεία. Σε αυτό το πλαίσιο κινείται και το σκεπτικό οι χαρακτήρες να αποδοθούν από τέσσερις ρόλους, δύο άντρες και δύο γυναίκες”, συμπληρώνει η σκηνοθέτης.     

Αντιστοιχίες με άλλα έργα
Το κείμενο εντάσσεται μαζί με τον “Περικλή”, το “Χειμωνιάτικο παραμύθι” και την “Τρικυμία” στις ονομαζόμενες “μυθιστορίες”, έργα της ωριμότητας του σπουδαίου συγγραφέα, που ακροβατούν ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό.  Ίσως το γεγονός ότι ανήκει στη μεταγενέστερη συγγραφική εποχή του Σαίξπηρ δικαιολογεί τις αντιστοιχίες με άλλα έργα του ίδιου. “Οι δύο ερωτευμένοι νέοι μας θυμίζουν τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα. Ο σύζυγος που νομίζει ότι είναι απατημένος παραπέμπει στον Οθέλλο. Ο πόλεμος θυμίζει τα ιστορικά έργα του Σαίξπηρ. Το πολύ ενδιαφέρον σʼ αυτό είναι ότι ενώ στα νεανικά έργα του ο δραματουργός δίνει τραγική κατάληξη, σε αυτό το έργο που πλέον έχει ωριμάσει το τέλος έχει ευτυχία”.

Η μετάφραση είναι του Κ. Καρθαίου, τα σκηνικά και κοστούμια της Μαρίας Καβαλιώτη, η μουσική του Κανάρη Κεραμάρη, ενώ παίζουν: Μομώ Βλάχου, Σταύρος Ευκολίδης, Νανά Παπαβαβριήλ, Τάσος Τσουκάλης.
 

Έντυπο: Μακεδονία

Συντάκτης: Κυριακή Τσολάκη

Ημερομηνία δημοσίευσης: 11.02.2010

Παράσταση: Κυμβελίνος