Άντρες σε κρίση,Ιάκωβος Καμπανέλλης

Δημοσιεύματα

ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ "Προτάσεις" 2009

Ομάδα Jouet, “Dracula in Far West”. Πύργος στα Καρπάθια και μπαρ στο Φαρ Ουέστ, αίμα και ουίσκι, αιχμηροί κοπτήρες και γρήγορα πιστόλια: συζεύξεις αδιανόητες για τους πολλούς, όχι όμως για τον ηθοποιό Στάθη Μαυρόπουλο, που ανακαλύπτει στην παραδοξότητά τους πρόσφορο δημιουργικό ερέθισμα. Αντλώντας από το κινηματογραφικό παρελθόν του βαμπιρικού θρύλου, αλλά και των γουέστερν, αποδομώντας τα στερεότυπα του τρόμου από τη μια και του μικρόκοσμου των σαλούν από την άλλη, ο Μαυρόπουλος σκαρώνει μια χαριτωμένη παρωδία με λειτουργική δέση και ίσως λίγο αμήχανη λύση, ό,τι πρέπει όμως για μια διασκεδαστική, σκηνική “Πρόταση”. Η σκηνοθεσία της Δήμητρας Χουμέτη παίζει εύστοχα με τα σωματότυπα και την κίνηση των ηθοποιών -παρελαύνουν διακείμενα από κινούμενα σχέδια, από τον Λούκι Λουκ, από βουβές και άλλες ταινίες -, ενώ “πειραγμένες” φωνές και αρθρωμένοι ήχοι μεγεθύνουν την καρικατουρίστικη κωμικότητα. Ακρίβεια και χιούμορ χαρακτηρίζουν τις ερμηνείες όλων των ηθοποιών: κρατάμε την ογκώδη φιγούρα και την κίνηση του Ίγκορ (Γ. Μόχλας), τον στραβοπόδη Μπάρμαν της Ν. Παπαγαβριήλ, την κοντοπληθωρική αρτίστα Λούση (Μ. Τσαλκιτζόγλου) τις στιγμές που αγωνίζεται να σκαρφαλώσει στο σκαμπό της.

ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, “Πρώτος έρωτας”: Νουβέλα, αλλά και θεατρικός μονόλογος εν δυνάμει, ο “Πρώτος έρωτας” είναι ένα έξοχο κείμενο, που σαρκάζει πριν από όλα τον τίτλο του και μαζί όλες τις συμβάσεις του κοινότυπου συναισθήματος και των διαπροσωπικών σχέσεων. Με όχημα τον λογορροϊκό άστεγο που αραδιάζει μνήμες, σκέψεις και γεγονότα, ο Μπέκετ στοχάζεται πάνω στη σισύφεια προσπάθεια του όντος να προσδιορίσει τον εαυτό του, πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη, στη χωμάτινη ουσία της, αλλά και στην καταγωγική, την αθεράπευτη ερημία της. Οι άξονες της πλοκής, η ασημαντότητα και η αμφίβολη διανοητική ισορροπία του αφηγητή χρησιμοποιούνται ιδιοφυώς, προκειμένου να υποδηλωθούν τα σπουδαία, τα οδυνηρά και τα αναπότρεπτα του βίου. Ο Δημήτρης Καταλειφός, σε σκηνοθεσία Πάνου Παπαδόπουλου, ενσαρκώνει τον ήρωα ως έμμονο ρακοσυλλέκτη, ως αναγνωρίσιμη φιγούρα της μπεκετικής μυθολογίας, που συνδυάζει την απλοϊκότητα με τη βαθύνοια και την υποστασιακή τραγικότητα με μια σαρδόνια ιλαρότητα. Υιοθετώντας την ιδιότυπη εκφορά ατόμου ψυχικά ασταθούς -επιλογή που στην αρχή ξενίζει, αλλά στην πορεία δικαιώνεται πλήρως- ο Καταλειφός φιλοτεχνεί έναν ευφυή αφελή, έναν εξαίσιο, είρωνα μοναχικό, που, για να επιζήσει, δεν έχει παρά τις λέξεις του.

Εταιρεία Θεάτρου Μνήμη, “Υπόγειο μπλουζ”: Κρέμεται από μια χειρολαβή στο μετρό, το σώμα του πάει και έρχεται, το ίδιο και ο θυμός του. Βράζει από αγανάκτηση, είναι έξαλλος με την κοινωνία και, με τους ετερόκλιτους επιβάτες του συρμού αναγκασμένους να τον ακούνε, δεν αφήνει την ευκαιρία να πάει χαμένη. Φτύνει στα μούτρα τους ένα μακροσκελές κατηγορητήριο, τα βάζει με τους επιτυχημένους, τους “τάχα ευτυχείς”, τους καταθλιπτικούς, τους αναγνώστες, τις όμορφες γυναίκες. Ξεστομίζει ενοχλητικές αλήθειες για τη μιζέρια και την υποκρισία του σύγχρονου ανθρώπου, για την αφόρητη ασχήμια του και συγχρόνως απευθύνεται σε εμάς τους θεατές, ανελέητο βλέμμα-κάτοπτρο της δικής μας κατάντιας. Το “Υπόγειο μπλουζ” του Πέτερ Χάντκε είναι ένας μαστιγωτικός μονόλογος για τον απονεκρωτικό ορθολογισμό της καθημερινότητας, που θα μπορούσε να είναι πυκνότερος στα σημεία και έτσι όμως παραμένει ιδιαίτερα δραστικός. Ο Μιχάλης Βιρβιδάκης επωμίζεται άξια τη φαρμακερή ένταση του κειμένου και μετεωρίζεται έντεχνα ανάμεσα στην απέχθεια και την απόγνωση, στο παραλήρημα και τη διαύγεια, στα προσωπικά συμπλέγματα και την οργισμένη υπεροψία του κήνσορα. Ωραίος ο νεολογισμός “τα ανάγνωστρα” της μεταφράστριας Γιώτας Λαγουδάκου.

Θέατρο Χώρος - Εθνικό Θέατρο, “Λιωμένο βούτυρο”: Ως καλλιτεχνικό προϊόν το “Λιωμένο βούτυρο” υλοποιείται ποικιλοτρόπως στον αστερισμό του “μετά”: Μετα-πραγματικότητα, στο μέτρο που ένα πραγματικό γεγονός, διαθλασμένο, αποτελεί τον πυρήνα του έργου του Σάκη Σερέφα. Μετα-μυθοπλασία, αφού η αφήγηση λοξοδρομεί κατʼ εξακολούθησιν σε αυτοαναφορικού τύπου νύξεις για την πλοκή και τις τεχνικές της γραφής - συν ο συγγραφέας-θεατρικό πρόσωπο. Μετα-θέατρο, τέλος, καθώς η παράσταση δεν σταματά να σχολιάζει τον εαυτό της και να αναιρεί, με μια έξοχα σαδιστική μεθοδικότητα, τη σκηνική illusion. Η πολυφωνική εξιστόρηση που ξεκίνησε από τον Σερέφα ως διαειδολογικό πείραμα -με το ίδιο ερωτικό έγκλημα έχει ήδη τροφοδοτήσει μία νουβέλα και ένα σενάριο- μετουσιώνεται τώρα σε απολαυστική θεατρική δράση. Γεμάτη ενέργεια και κέφι, η σκηνοθεσία του Σίμου Κακάλα ανεβάζει στο μάξιμουμ την υπονομευτική διάθεση της γραφής, αναδεικνύει την υβριδική της τονικότητα (απίστευτο πόσο μπορεί να γελάσει κανείς με ένα δράμα!) και ενώ κατεδαφίζει μία μία τις θεατρικές συμβάσεις, ταυτόχρονα αποθεώνει τη θεατρικότητα και τα τεχνάσματά της. Πληθωρικές, παιχνιδιάρικες, αλλά και εντυπωσιακά καλοδουλεμένες ερμηνείες από τους Έλενα Μαυρίδου, Μανώλη Μαυροματάκη, Θοδωρή Οικονομίδη και, κυρίως, εξαιρετικός χειρισμός της μάσκας.

Εταιρεία Θεάτρου SFORARIS, “Πρακτόρισσες”: Η ιδέα δεν είναι καθόλου άσχημη και, από τη φύση της, φαντάζει άκρως κωμική. Τρεις γυναίκες-πράκτορες, άσοι στις πολεμικές (και άλλες) τέχνες και ωστόσο υπεράνω πάσης υποψίας: ποιος να υποψιαστεί για κατασκοπικό παρελθόν μια θεοσεβούμενη μεταφράστρια, μια λαϊκή στριπτιζέζ και μια πόντια νιόπαντρη που φιλοδοξεί να σπουδάσει στα ΤΕΙ; Ακριβώς τη στιγμή που η εκ Ρωσίας μέντοράς τους τις επαναφέρει στην ενεργό δράση, θα μπουν σε λειτουργία τα γρανάζια της παρωδίας κινηματογραφικών περιπετειών που μαστόρεψε ο Γιάννης Καλαβριανός, επινοώντας μια λοξή θεατρική version των “Αγγέλων του Τσάρλι”. Αν και γρήγορη, με σφιχτό σκηνικό μοντάζ, με εύστοχη χρήση του βίντεο και με αξιοσημείωτα αναπτυγμένη δράση παρά τους περιορισμούς του σκηνικού χώρου, η παράσταση παραμένει, στο πρώτο μέρος της, ελάχιστα αποτελεσματική, καθώς το χιούμορ της μοιάζει απλοϊκό και αναμενόμενο, ενώ οι γυναικείες ερμηνείες αδούλευτες, χωρίς να περνούν από το επίπεδο της πλάκας σε αυτό της πραγματικής υποκριτικής. Τα πράγματα είναι καλύτερα στο δεύτερο μέρος, που είναι πιο ευφάνταστο και πιο αστείο, με θερμότερες επιδόσεις από τα δύο αγόρια (Θεοδωρίδης και Καλαβριανός). Πάντως, οφείλουμε οπωσδήποτε να αναγνωρίσουμε στα κορίτσια (Ελεφάντη, Κοσκινά, Μερκούρη, Μπεζίκη, Μποζοπούλου, Παρασκευοπούλου) τη στιλάτη εμφάνιση και την ακριβή, καλοεκτελεσμένη κίνηση-χορογραφία.

Έντυπο: Μακεδονία

Συντάκτης: Ζωή Βερβεροπούλου

Ημερομηνία δημοσίευσης: 31.05.2009