Άντρες σε κρίση,Ιάκωβος Καμπανέλλης

Σαιζόν » 2004-2005 » Άντρες σε κρίση

Άντρες σε κρίση

Ιάκωβος Καμπανέλλης, "Ο πανηγυρικός" 1975 - "Αυτός και το πανταλόνι του" 1957 - "Ο επικήδειος" 1991

Η παράσταση με γενικό τίτλο "Άντρες σε κρίση" περιλαμβάνει τρεις μονολόγους του Ιάκωβου Καμπανέλλη: "Ο πανηγυρικός", "Αυτός και το πανταλόνι του", "Ο επικήδειος".

Τρία έξοχα δείγματα της κωμικοτραγικής στόφας του Καμπανέλλη, τρεις άντρες με μεγάλα όνειρα και ασήμαντη ζωή, τρεις σπαρταριστές στιγμές θεάτρου.

Διανομή

Ο πανηγυρικός: Νίκος Λύτρας

Αυτός και το πανταλόνι του: Στάθης Μαυρόπουλος

Ο επικήδειος: Δημήτρης Ναζίρης.

Στα βίντεο εμφανίζονται οι: Έφη Σταμούλη, Στέλλα Μιχαηλίδου, Γεωργία Κύδα, Σάντυ Μούντη, Άννα Κυριακίδου, Αθηνά Ευσταθίου.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία
Γλυκερία Καλαϊτζή
Σκηνικά-Κοστούμια
Λίλα Καρακώστα
Μουσική
Κώστας Βόμβολος
Φωτισμοί
Στράτος Κουτράκης
Video
Γιάννης Λεοντάρης
Βοηθός σκηνοθέτη
Κωνσταντίνος Θωμαΐδης
Οργάνωση παραγωγής
Βασίλης Τζαφέρης

Από το πρόγραμμα της παράστασης

Η αγάπη μου για τους μονολόγους είναι παλιά, από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’50, τότε που για πρώτη φορά είδα πως υπάρχουν και θεατρικά αυτής της μορφής. Ήταν και πάλι στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν. Έως τότε δεν ήξερα πως είναι δυνατόν να υπάρχει μονόπρακτο με ένα μόνο πρόσωπο επί σκηνής – κι όμως να μην είναι ένα. Ούτε θα μπορούσα να φανταστώ ότι είναι δυνατόν ένας ηθοποιός, όσο μάστορης κι αν είναι, να «μονολογεί» επί μισή ώρα επί σκηνής κι όμως να καθηλώνει τους θεατές.

Αυτός και το πανταλόνι του: Το 1957 – νομίζω την άνοιξη – ο Βασίλης Διαμαντόπουλος που ήδη είχε με πολύ μεγάλη επιτυχία παίξει μονολόγους σε πρόγραμμα του Θεάτρου Τέχνης, είχε μια τολμηρή ιδέα… να εμφανιστεί σ’ ένα πρόγραμμα αποτελούμενο όλο από μονολόγους.

Ο Πανηγυρικός είναι μια πικρή κωμωδία. Θα έλεγα μάλιστα πιο πικρή από ότι οι δυο άλλοι μονόλογοι. Ο κύριος Δήμαρχος ίσως να μην μας είναι συμπαθής όσο ο «Αυτός» ή ο «Συγγραφέας» στον Επικήδειο, είναι όμως πολύ πιο δραματικό πρόσωπο. Η ημέρα που την λογάριαζε σαν την μεγάλη ημέρα της ζωής του, την πιο λαμπρή εμφάνιση του δημόσιου βίου του, εξελίσσεται σε διασυρμό, σε γελοιοποίηση, σε ισόβια καταστροφή των ονείρων του. Και με υπαίτιο τον ίδιο του τον εαυτό, τον ευερέθιστο και ασυγκράτητο χαρακτήρα του, και τις καιροφυλακτούσες ευέξαπτες ενοχές του. […]

Στον Επικήδειο, το άλλο πρόσωπο, αυτό που χωρίς να φαίνεται και να ακούγεται συνομιλεί με το επί σκηνής, με ενδιέφερε όσο και το επί σκηνής πρόσωπο που βλέπουμε και ακούμε. Χωρίς να είναι παρών, ο θεατής θα έπρεπε σιγά-σιγά να αρχίσει να τον φαντάζεται, να τον γνωρίζει, ακόμα και να μαντεύει και τις αντιδράσεις του. Αυτό φυσικά σημαίνει ότι πρώτος εγώ έπρεπε να ξέρω εξίσου καλά με τον επί σκηνής χαρακτήρα και τον αφανή συνομιλητή του. Ουσιαστικά δηλαδή πρόκειται για ένα διάλογο όπου αφαιρέθηκε ένας από τους δύο «λόγους». Για να αποκαλυφθούν και οι δύο μέσα από την οικονομία του ενός. Ποια η διαφορά; Τεράστια θα ’λεγα. Τόση που σαν συνήθη διάλογο αυτό το μονόπρακτο δε θα  μού ’κανε κανένα κέφι να το γράψω. Αυτή δα είναι και η μαγεία ενός μονολόγου, αυτή η μοναξιά του ενός προσώπου επί σκηνής, μοναξιά που ρευστοποιεί τα συγκεκριμένα του περίγυρου σε ύλη φαντασίας, ονείρου, σκέψης, δίνοντάς τους έτσι μιαν παραπανιστή σημασία και άπλα.

ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ