Από το πρόγραμμα της παράστασης

Το ταξίδι είναι πάντα μια επιστροφή μέσα μας. Το ίδιο συμβαίνει και με το ταξίδι του Οδυσσέα.

Δε θα φτάσει στην πατρίδα του παρά έπειτα από δέκα χρόνια περιπλάνησης, μόνος, έχοντας χάσει όλους τους συντρόφους του. Είναι ένα μυητικό ταξίδι, μια ολόκληρη σειρά περιπέτειες που μοιάζουν με όνειρα ή εφιάλτες, ανάλογα με το αν η θάλασσα ή ο ύπνος είναι ήρεμος ή ταραγμένος, αν οι κάτοικοι μιας χώρας είναι φιλόξενοι ή εχθρικοί. Πολλοί πειρασμοί θα  βρεθούν μπροστά στον Οδυσσέα: η λήθη, στη χώρα των Λωτοφάγων· ο αισθησιασμός, στο παλάτι της Κίρκης· η αθανασία, στο νησί της Καλυψώς, κλπ. Αλλά κάθε φορά θα αποδιώξει τους πειρασμούς, θα υπερνικήσει το φόβο. Δε θα αφεθεί σε κανένα από τα όνειρά του, ούτε καν στο τελευταίο, όταν θα βρεθεί στην κατάσταση ενός γυμνού παιδιού, τρωτού, με την τύχη του στα χέρια της Ναυσικάς, και θα τον δεχτούν οι Φαίακες, ένας λαός που αγαπάει την ισορροπία, που ξέρει να οργανώνει την ευτυχία. Κι αυτόν τον τελευταίο πειρασμό της χρυσής εποχής, του επίγειου παραδείσου, ο Οδυσσέας θα τον αρνηθεί. Σε καμιά στιγμή του ταξιδιού του δε βρέθηκε σε ασυμφωνία με τη βαθύτερη επιδίωξή του: «Θέλω να γυρίσω», λέει και ξαναλέει.

Η Τροία και η Ιθάκη μακραίνουν μέσα στην αυγή της Ιστορίας, αλλά ο Οδυσσέας ξαναγεννιέται αδιάκοπα, διατρέχει τη ζωή, όπως όλοι μας πρέπει να ολοκληρώσουμε τη δική μας, μόνοι, αλλά στηρίζοντας ο ένας τον άλλον μέσα απ’ αυτές τις συλλογικές τελετουργίες που είναι τα δείπνα και τα παιχνίδια. Κι ανάμεσά μας αυτοί οι δυο δεσμοί – η φωνή και το σώμα – για να ανταλλάξουμε τα όνειρά μας, για να μεταδώσουμε την πραγματικότητά μας. Φωνή και σώμα, το υλικό του θεάτρου.

Ενήλικες και παιδιά, ηθοποιοί και θεατές, συγκεντρωνόμαστε χάρη σ’ αυτή τη μεγάλη περιπέτεια του ανθρώπινου πνεύματος που είναι το έργο του Ομήρου, ποιητικό ξεπέταγμα της παιδικής ηλικίας του ανθρώπου. Ας ξεκινήσουμε μαζί του γι’ αυτό το ομαδικό ταξίδι που είναι η θεατρική παράσταση.

ΚΟΛΙΝ ΧΑΡΡΙΣ