«Η Γκρέτα Γκάρμπο ήρθε στην πόλη μας» Πρεμιέρα της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» στα Δημήτρια

28.10.2010

Η Γκρέτα Γκάρμπο ήρθε στην πόλη μας

Πρεμιέρα της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης»

στα Δημήτρια

 

 

Με το τελευταίο έργο του σημαντικού ιρλανδού δραματουργού Φρανκ Μακ Γκίνες αρχίζει τη χειμερινή σαιζόν η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» στο θέατρο «Αμαλία» της Θεσσαλονίκης.

Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο των 45ων «Δημητρίων», θα δοθούν στις 29, 30 και 31 Οκτωβρίου, οι πρώτες παραστάσεις με το έργο του Μακ Γκίνες Η Γκρέτα Γκάρμπο ήρθε στην πόλη μας, που σκηνοθετεί ο Γιάννης Μόσχος. Η μετάφραση είναι του Δημήτρη Ναζίρη, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Απόστολου Βέττα, η μουσική επιμέλεια του Νίκου Βίττη, οι φωτισμοί του Χρήστου Γιαλαβούζη. Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Θωμαΐδου, βοηθοί σκηνογράφου: Κέλλυ Εφραιμίδου, Παρασκευή Ορφανίδου.

Στην παράσταση συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Έφη Σταμούλη, Ελένη Δημοπούλου, Άννα Κυριακίδου, Μαριέττα Σπηλιοπούλου, Νίκος Λύτρας, Στάθης Μαυρόπουλος, Μάριος Μεβουλιώτης.

Ιδιαίτερα πρωτότυπο, το έργο του Μακ Γκίνες ανεβάστηκε φέτος στο Tricycle Theatre του Λονδίνου σε σκηνοθεσία του Νίκολας Κεντ και έγινε δεκτό με θερμούς επαίνους από την κριτική. Η ιστορία είναι φανταστική, αν και υφαίνεται γύρω από ένα πραγματικό πρόσωπο. Το καλοκαίρι του 1967, η Γκρέτα Γκάρμπο, σε ώριμη ηλικία και από χρόνια αποτραβηγμένη από κάθε καλλιτεχνική δραστηριότητα,  καταφθάνει σε μια κωμόπολη της ιρλανδικής επαρχίας του Ντόνεγκαλ. Η Ιρλανδία βρίσκεται στα πρόθυρα βίαιων αλλαγών. Δυο ζευγάρια βρίσκονται στα πρόθυρα του χωρισμού. Μια γυναίκα προσπαθεί να σώσει την οικογένειά της, ενώ ένα νέο κορίτσι προσπαθεί να σώσει το μέλλον του. Πλάι σ’ όλα αυτά, καταλύτης των εξελίξεων,  η πιο αγαπημένη και η πιο μόνη γυναίκα του κόσμου, η μεγάλη Γκάρμπο. Αλλά όταν έρχονται οι θεοί, μπορεί να προκαλέσουν χάος, και όχι μόνο στους κοινούς θνητούς, όπως θα διαπιστώσει και η θεϊκή Γκρέτα.

Το γεμάτο συγκίνηση και χιούμορ έργο του Μακ Γκίνες έχει μια τσεχοφική δομή. Όπως συμβαίνει π.χ. και στον «Θείο Βάνια», ένας παρείσακτος εισβάλλει σε μια επαρχιακή μικροκοινωνία, αναστατώνει τους πάντες και μετά φεύγει, έχοντας προκαλέσει και καλές και καταστροφικές ανατροπές. Από την άλλη, η πρωτοτυπία του σύγχρονου δραματουργού είναι παρούσα, μεταξύ άλλων στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τις σεξουαλικές ιδιαιτερότητες των ηρώων του και στην ικανότητά του να συνδυάζει το τοπικό με το οικουμενικό.

Είναι η δεύτερη φορά που η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» ανεβάζει στη Θεσσαλονίκη έργο του Φρανκ Μακ Γκίνες. Έχουν προηγηθεί τα «Εργαζόμενα κορίτσια», σε σκηνοθεσία Γλυκερίας Καλαϊτζή, το 2003.

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ.  O Frank McGuinnessγεννήθηκε το 1953 στο Μπουνκράνα, κωμόπολη της επαρχίας του Ντόνεγκαλ, στην Ιρλανδία,όπου εκτυλίσσεται και το έργο του. Ήταν το μεγαλύτερο παιδί μιας διευρυμένης εργατικής οικογένειας: μεγάλωσε μαζί με πολλά ξαδέλφια στο σπίτι της γιαγιάς του και ανατράφηκε σύμφωνα με την αυστηρή ιρλανδική καθολική παράδοση. Στο τέλος του σχολείου κέρδισε μια υποτροφία για το Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου, όπου σπούδασε αγγλική φιλολογία, με μεταπτυχιακά στη μεσαιωνική λογοτεχνία. Σήμερα διδάσκει στο ίδιο Πανεπιστήμιο δημιουργική γραφή.

Πολύ νέος, ήδη με το πρώτο έργο του, τα Εργαζόμενακορίτσια,αναγνωρίστηκε ως ένας από τους ενδιαφέροντες ιρλανδούς δραματουργούς. Ακολούθησαν πολλά έργα, ανάνεσα στα οποία: Κοίταξε τα παιδιά του Άλστερ που προελαύνουν προς την Σομ (1985), Η άστεγη (1985), Αθωότητα(1986), Καρχηδόνιοι (1988), Κάποιος να με προσέχει (1992), Η κουζίνα της Ντόλλυ Ουέστ (1999),Ήρθε ένας τσιγγάνος καβαλάρης  (2007). Έχει επίσης διασκευάσει για την ιρλανδική σκηνή πολλά έργα του κλασικού ρεπερτορίου (Σοφοκλή, Ευριπίδη, ΄Ιψεν, Τσέχοφ,  Λόρκα, Μπρεχτ κ.ά.).

Στην Ελλάδα έχουν ανεβαστεί δύο ακόμη έργα του: Όσο με σκέφτεσαι υπάρχω (=Κάποιος να με προσέχει) από τον θίασο του Λεωνίδα Λοϊζίδη, σε σκηνοθεσία του ίδιου, το 1994, και Ντάμα Κούπα (= Η άστεγη), με την Αλέκα Παΐζη, σε σκηνοθεσία Άσπας Τομπούλη, στο πλαίσιο του προγράμματος Μονόλογοι 2003 της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας.

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ “Η ΓΚΡΕΤΑ ΓΚΑΡΜΠΟ…”: «Ζήλεια, μυστικοπάθεια, αυτολύπηση και αμφίσημη σεξουαλικότητα, το αποτέλεσμα είναι ένα οδυνηρό και ευφυές δράμα... Υπάρχουν πολλά να θαυμάσεις σ’ αυτό το γεμάτο ανθρώπινη συμπόνια και δεξιοτεχνία έργο» (Evening Standard). «Σοφή αναλογία αστείων και πόνου, χιούμορ και σκοτεινιάς, ζεστασιάς και ερεθιστικής πλοκής» (The Daily Telegraph). «Ο Φρανκ Μακ Γκίνες περιγράφει εντελώς ασυνήθιστα τις συνηθισμένες γυναίκες. Διαπρέπει στη δημιουργία γυναικείων χαρακτήρων που ψάχνουν βαθιά μέσα στον εσωτερικό τους κόσμο» (Financial Times). «Ο Μακ Γκίνες  παραπέμπει συνειδητά σε έργα που αγαπάει. Οι τσεχοφικοί απόηχοι είναι παντού» (The Guardian). «Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει με πολλούς σύγχρονους δραματουργούς, οι ήρωές του είναι συμπαθείς, αξιαγάπητοι και, όπως όλοι μας, ατελείς. Είναι χαρά να παρακολουθείς αυτό το υπέροχα γραμμένο έργο» (Curtain up).